Gofry.

Odkąd pamiętam kojarzą mi się z wakacjami. A dokładniej rzecz biorąc z wakacjami w Międzyzdrojach, gdzie zaraz po przyjeździe, prosto ze stacji PKP kierowaliśmy się z mamą, babcią i dziadkiem do kawiarni na molo. Mama z babcią i dziadziem zamawiali kawę oraz gofry z bitą śmietaną i owocami, zaś ja stateczna w miłości do gofrów, wolałam ich klasyczną wersję z samym cukrem pudrem, a do tego deser lodowy.
Podczas jednego dnia pobytu ad morzem, potrafiłam pochłonąć ich tuzin i w kwestii ich zjadania byłam niczym studnia bez dna.
Pomimo, że wiele w moim życiu od czasu beztroskich lat dzieciństwa się zmieniło, moja miłość do gofrów zdecydowanie nie uległa zmiania, ewentualnie uległa umocnieniu.

Dlatego dziś, po ponad 2 tygodniach życia na papkach w końcu mogłam zjeść jakiś stały pokarm. Stęskniona za chrupiącymi goframi muśniętych cukrem pudrem z kawiarni przy molo w Międzyzdrojach postanowiłam sama w końcu je upiec.

Zmianie uległa jednak zawartość dodatków, wybierając jogurt bałkański, borówki i syrop klonowy. Miód na mój żołądek po dwóch tygodniach konsekwencji "koszmaru zębowej wróżki".

GOFRY:
/8 sztuk/

Składniki:

na ciasto:
2 szklanki mąki pszennej
2 szklanki mleka
2 jajka
1 łyżeczka proszku do pieczenia

dodatkowo:
wybrane dodatki do podania


Białka starannie oddzielamy od żółtek i ubijamy ze szczyptą soli na sztywną pianę. W oddzielnej miseczce miksujemy pozostałe składniki ciasta na gofry. Do gotowej masy przekładamy ubite białka i delikatnie, acz decydowanie mieszamy całość.
Na rozgrzaną i delikatnie posmarowaną oliwą gofrownicę wlewamy porcje ciasta (mi wyszło po 5 łyżek ciasta na jednego gofra) i pieczemy chrupiące gofry. Czas pieczenie uzależniony jest od mocy gofrownicy i stopnia preferencji przypieczenia ; ja wolę te bardziej chrupiące więc piekłam po ok. 10 minut.